Collega’s vertellen

“Waarom ik bij St. Elisabeth werk”

Werken en
leren

St. Elisabeth
zoekt gemotiveerde
en enthousiaste
medewerkers

Bekijk de vacatures

Karin Paantjens – Verzorgende IG

“Ik werk hier al meer dan 25 jaar als verzorgende. Dat lijkt lang, maar is het niet. Omdat ik er elke werkdag veel voor terug krijg. Een glimlach. Trots. Pretoogjes. Dankbaarheid. Ja, het werk is zwaarder geworden, en ja, er is minder tijd dan vroeger. Maar in de kern is er voor mij niets veranderd, ik verzorg nog altijd mensen.

Ik koos voor de ouderenzorg. In mijn opleiding verzorgde ik ook jongere mensen, maar bij hen had ik altijd het gevoel: die komen er uiteindelijk wel weer bovenop. Bij oude mensen weet je: ze zijn in hun laatste jaren beland en vaak kampen ze met gebreken. Ik wil ze graag in die periode begeleiden, er samen iets moois van maken. Misschien bied je langs deze weg ook troost, denk ik weleens.

Ik doe datgene waar mijn hart ligt: zorgen voor oude mensen. En dat is heel wat meer dan ze alleen maar wassen en aankleden. Ik wil ze het gevoel geven dat ze er gewoon nog mogen zijn. Dat doe ik bijvoorbeeld door ervoor te zorgen dat ze er mooi en netjes uitzien als hun dag begint. Dat wil je voor je eigen ouders of opa en oma toch ook?

“Ik doe datgene waar mijn hart ligt: zorgen voor oude mensen.”

Je wilt ze blij maken. Dat kan vaak al met iets kleins, met een eenvoudige activiteit. Enige tijd geleden nam ik van thuis een wafelijzer mee. We hebben toen op de afdeling wafels gebakken, met aardbeien erbij. Daar genieten de bewoners zichtbaar van. Ze herkennen die wafelgeur van vroeger. En door die herinnering komen er verhalen op tafel over die tijd. Dan hebben we lol met elkaar. Daar doe je het voor!

Als ik op vakantie ben geweest zijn de bewoners blij wanneer ik er weer ben. ‘Ik heb je gemist, hoor!’ Dat is voor mij natuurlijk fijn om te horen. Ik weet dan dat zij de zorg waarderen. Natuurlijk is er werkdruk en administratie die je moet bijhouden. Maar ik probeer al mijn werk dat niet direct met zorg te maken heeft zo te concentreren dat ik toch tijd heb voor persoonlijke aandacht. Lekker even tutten, noem ik dat altijd. Ik zorg ervoor dat die momenten er zijn, hoe klein ook. Voor de bewoners, maar ook voor mezelf. Dat is de liefde voor het vak, die wil ik behouden.

Het zijn de kleine dingen die het doen. Het komt soms naar je toe langs indirecte weg. St. Elisabeth is klein, iedereen kent elkaar. Het draagt ertoe bij dat er meestal goede, directe contacten zijn met de familie. We hebben hier jaarlijks een herdenkingsdienst voor de in dat jaar gestorven bewoners. Ik kreeg toen een kaart van de zoon van een mevrouw die ik zorg had gegeven. Hij was naar die herdenking geweest, schreef hij, en wilde mij langs deze weg nog bedanken voor de zorg. Het zijn momenten waarop je weer beseft dat zorg gaat over menselijkheid. Dat voel ik natuurlijk elke dag, maar je hebt weleens de neiging om je te laten overmeesteren door al die beslommeringen zoals urenverantwoording, te weinig tijd, het te lage salaris. Dat zijn zaken die ook deel uitmaken van de werkelijkheid van de zorg en waar je niet aan voorbij kunt gaan.

Maar als ik dan zo’n kaart krijg of een bewoner glimlacht voor het eerst op een dag, dan denk ik: ja, dit is en blijft een mooi vak, mijn vak.”

Mark Schut – Verzorgende IG

“Ik was 51 toen ik de keuze maakte om in de zorg te gaan werken. Daarvoor werkte ik in een metaalbedrijf, maar door de economische crisis raakte ik mijn baan als productiechef kwijt. Een omslag in mijn carrière, ja, maar toch ook weer niet.

In zoverre komt dit werk met mijn baan van toen overeen, dat ik direct met mensen te maken heb; het anticiperen op gedrag, dat doe ik graag. Wat ook een rol speelde was de zekerheid dat ik aan de slag kon na de zorgopleiding. Ik kende de zorg al wel een beetje door mijn werk als vrijwilliger bij het Rode Kruis. Drie keer per jaar hielpen wij dan mee in de ouderenzorg.

Ik heb bewust gekozen voor wat ik noem het grijze gebied in de ouderenzorg. Mensen die door hun gezondheid niet meer thuis kunnen wonen maar nog te ‘goed ‘ zijn voor een gesloten afdeling van het verpleeghuis.

Als verzorgende IG verricht je verpleegtechnische handelingen, zoals injecteren of het inbrengen van een katheter. Ook neem je huishoudelijke taken op en onderhoud je contact met de familie. Deze bewoners hebben nog wel een redelijke mate van zelfstandigheid. Dat betekent dat je als professional moet laveren tussen wat de bewoner zelf wil en kan en wat jij als professional aan zorg nodig vindt. Dat is een spannend gebied, omdat je continu bezig bent met het lezen van mensen. Wat vragen ze nu echt? Wat zit achter die wens, die vrolijkheid of sjagrijn van die dag? Je bent alert op iemand en op zijn of haar omgeving.

Je hebt te maken met alle facetten die een mens een mens maakt. Hun geschiedenis, hun trauma’s, hun mooie verhalen. Onze taak is hen verzorgen. Dat betekent ook veiligheid geven. Als iemand er op staat om op slippers te lopen omdat hij dat thuis ook altijd deed, maar het is toch te onveilig nu voor hem, dan ga je daarover in gesprek. Vertrouwen is daarbij belangrijk. Dat bereik je door oprechte aandacht te geven en elkaar serieus te nemen.

“Je bent continu bezig bent met het lezen van mensen. Wat vragen ze nu echt? “

Waar je eigenlijk de hele tijd naar op zoek bent is die zorg en ondersteuning te geven waardoor ze zich hier thuis voelen. Dát bereiken, dat is het mooie van mijn vak. Bewoners hebben hun vertrouwde thuis achtergelaten, het is aan ons om ze weer een thuis te geven. Wat dat betreft is het kleine St. Elisabeth een goede omgeving. Er hangt hier een zachte, huiselijke sfeer.

Het huis heeft ook een geestelijk verzorger en een psycholoog. Geestelijke zorg is belangrijk voor ouderen. Ze hebben te maken met verlies, met het los moeten laten van allerlei zaken. Dan is het fijn dat als je een keer wilt praten, er niet iemand van buiten hoeft te komen. De drempel is laag. De geestelijke verzorgers kom je hier in de gang tegen, je kent ze al van gezicht. Welk ander huis heeft dat?”

Linda Rademakers – Verzorgende IG

“St. Elisabeth is een dorp, in de goede zin van het woord. De meeste mensen hier kennen elkaar, maar ook als dat een keer niet zo is, we zeggen wél allemaal gedag tegen elkaar. Niemand loopt hier alleen en anoniem rond. Ja, dat is het voordeel van een kleine organisatie, maar het is óók een keuze. Er is hier weinig overhead en kijk naar onze woongroepen, die zijn in vergelijking met veel andere zorginstellingen klein. Dat komt de zorg aan de bewoners ten goede.

Je hoort overal om je heen dat er in de zorg geen tijd meer is voor echte zorg. De werkdruk is hoog. Ja, ook in St. Elisabeth. Maar toch zeg ik: in St. Elisabeth is er wél die tijd. Soms denk ik weleens: het heeft te maken met de geschiedenis van St. Elisabeth. De zusters wonen hier. Hun aanwezigheid heeft blijkbaar haar invloed op de sfeer in het huis. Het is hier rustig, eenvoudig, liefdevol. Daardoor neem je gewoon die tijd, geef je die aandacht aan de bewoner. En als de tijd echt even drukt: je kunt praten en breien tegelijk hé?

Ik liep een keer door de gang, langs het koersballen. Een van mijn bewoners doet daar altijd aan mee. Maar ik zag haar niet. Ook al stond ze die ochtend niet in mijn werkschema, dan loop ik toch even om, om bij haar langs te gaan om poolshoogte te nemen. Dat is nou een mooie bijkomstigheid van die kleinschaligheid: als je hier door het gebouw loopt, zie je ook alles. Ook dat mevrouw ontbreekt bij het koersballen.

“St. Elisabeth is een dorp, in de goede zin van het woord. De meeste mensen hier kennen elkaar.”

Ik probeer altijd met humor te zorgen. Dat een bewoner toch even lacht, het leuk heeft. Dan vergeet hij die lichamelijke klacht ook even. Of ik sla weleens een arm om iemand heen, dat heeft iemand soms gewoon even nodig. Je wilt ze toch een nog zo fijn mogelijk leven geven? Ik vind het heel bijzonder hoe bewoners zich aan hun laatste levensfase kunnen overgeven. De berusting die sommigen hebben… daar ben ik weleens jaloers op.

Dat heeft ook met hun eigenwaarde te maken. Daarom is het zo belangrijk dat zij de zorg ontvangen die zij zelf graag willen. Als iemand minder onder de douche wil dan de standaardnorm, nou, dan gaat zo iemand gewoon minder douchen. Als dat niet kan of mag, dan knaagt dat aan je eigenwaarde, lijkt me. Wij zijn er voor hen, zij zijn er niet voor ons.”

Wonen met zorg

Wonen in St. Elisabeth in uw eigen appartement of in een groepswoning met zorg voorhanden, óf zorg bij u thuis.

Herstelzorg

Herstellende na een operatie of een ziekenhuisopname? U kunt tijdelijk bij ons komen wonen en in uw eigen tempo herstellen.

Dagbegeleiding

Onze dagbegeleiding is er voor senioren die kampen met een lichamelijke en/of psychische beperking.

Ontmoeten en ontspannen

Elke week is er bij ons van alles te doen voor bewoners en niet-bewoners, en u bent van harte uitgenodigd om ook eens langs te komen.

Kwaliteit

Dagelijks hebben we aandacht voor kwaliteit van zorg, wonen en welzijn, en we verantwoorden ons hierop.

Werken en leren

Onze unieke zorgorganisatie biedt jou volop kansen voor je carrière.

“Wij vormen met z’n allen St. Elisabeth
De een kan niet zonder de ander”

Het is belangrijk hoe mensen met elkaar omgaan. Geduldig, goedhartig, gedienstig, in onderlinge liefde. Dat was belangrijk in het kloosterleven, dat is belangrijk hier in St. Elisabeth. Want we vormen uiteindelijk toch een gemeenschap. Je wil en moet er zijn voor de ander. Het gaat ook om begrip hebben voor elkaar, hoewel dat niet altijd eenvoudig is omdat we allemaal anders zijn. Oude mensen hebben het vaak moeilijk, dan is het zeer gewenst om ze liefdevol en goed te verzorgen.”

Een zuster

Maak wat van het leven en
haal het beste uit jezelf naar boven”

“Ik wil mensen graag meegeven dat het belangrijk is om in het leven, ondanks alles, moed te blijven houden. Om bezig te blijven, niet te veel te eten en op tijd een borreltje te drinken. Maak wat van het leven en haal het beste uit jezelf naar boven. Heb aandacht voor de mensen om je heen.”

Een bewoner

Je moet naast en niet boven iemand staan
om goed te kunnen doen voor de ander"

“Een ieder moet zich in de omgang met een ander welkom voelen omdat je bent wie je bent. Eenvoud van leven is de ander accepteren zoals hij is. Als je niet de eenvoud van leven hebt, kun je denk ik ook geen goede zorg verlenen. Je moet naast en niet boven iemand staan om goed te kunnen doen voor de ander. Wie eenvoud uitstraalt naar anderen, krijgt ook eenvoud terug. Dan ontstaat er een goede sfeer. Die sfeer is er in St. Elisabeth, ik zie die eenvoud hier overal.”

Een bewoonster

Goede zorg komt uit het hart"

“Altijd vraag ik hoe het gaat. Dat is mijn eerste vraag aan een bewoner. Goede zorg komt uit het hart, en dat doe je door er in je werk écht voor de bewoner te zijn. Je kunt niet met je gedachten ergens anders zijn als je met iemand omgaat. Dat doe je thuis toch ook niet?”

Een verzorgende

Nieuws

Agenda

oktober 2020

Geen activiteiten

X