Onder de Roos

Onder de Roos - week 8 2018 - 750 Roosendalers in kleur

Creatieve middag "750 Roosendalers in kleur" in ’t Trefpunt 

 

Op donderdagmiddag 15 februari leverden bewoners, familie en vrijwilligers in 't Trefpunt bij St. Elisabeth een bijdrage aan het project "750 Roosendalers in kleur", begeleid door kunstenares Peet Quintus. Iedereen kon laten zien wat voor hem of haar Roosendaal zo bijzonder maakt. Alle werkjes vormen samen een groot kunstwerk dat een mooie plaats krijgt in winkelcentrum De Roselaar. 

In eerste instantie was er wat aarzeling om de kwast te pakken en te gaan schilderen, maar na verloop van tijd zagen we alleen maar ijverige schilders! Er zijn 41 schilderijtjes gemaakt. Voor de muzikale sfeer trad het Nispens Vocaal met hun accordeons op.

Er is een leuk filmpje van deze middag gemaakt. Volg de link!

Dit bericht is geplaatst op: 21-02-2018

Onder de Roos - week 6 2018 - "Oh beestje toch... hoe kunnen ze het zo maken?"

Opening beleveniswand op De Laantjes eerste verdieping

De Laantjes eerste verdieping beschikt sinds januari over een beleveniswand. Met dank aan subsidiegelden t.w.v. 5.000 euro van de Rabobank hebben we deze unieke wand kunnen plaatsen. We zijn de Rabobank hiervoor zeer dankbaar!

 

Op dinsdag 30 januari werd de beleveniswand geopend. Marieke Bouwman hield een kort openingswoordje en vertelde onder andere dat deze beleveniswand het begin is. “Als het goed bevalt, komt er meer”, aldus Marieke. Bij de opening waren ook een vertegenwoordiger van de Rabobank en medewerkers van Art Design (de makers van de wand) aanwezig. Op de beleveniswand zijn koeien en een grasveld te zien. Op De Laantjes eerste verdieping wonen bewoners met dementie. Elke keer als zij langs de wand lopen, kunnen ze genieten van wat er te zien is.

Twee bewoners mochten het lint doorknippen en openden hierdoor officieel de beleveniswand. Na de opening kregen bewoners en genodigden koffie met gebak op de woongroepen.

De koe kan geaaid worden!

Dit bericht is geplaatst op: 30-01-2018

Onder de Roos - week 5 2018 - Diva Dichtbij op De Laantjes eerste verdieping

Diva Dichtbij: een ontroerende middag vol zang op De Laantjes  

Wanneer de wereld zich geleidelijk aan terugtrekt en de tijd al haast heeft afgedaan, is daar opeens een zangeres. Zij zingt de sterren vanuit de lucht, die vallen in je schoot. En opeens is daar het grote leven weer en stormen de herinneringen naar voren.

Deze tekst komt van Diva Dichtbij (www.divadichtbij.nl). Diva Anneke van Meurs bracht woensdagmiddag 24 januari een bezoek aan De Laantjes 2 t/m 6 om voor bewoners te zingen. 

Nicole van team Welzijn was erbij en vertelt dat bewoners in een halve kring zaten. De optredens van de diva werden, om het klein te houden, in de huiskamers van De Laantjes gehouden. De zangeres stelde zich eerst aan elke bewoner voor en zei dat ze voor hen kwam zingen. Zo tastte ze voorzichtig af hoe de bewoners op haar reageerden. 

Daarna begon ze te zingen, eerst voor iedereen in de huiskamer, daarna per bewoner. Voor iedereen herkenbare liedjes als Que sera sera en Het Dorp kwamen voorbij.

“Het was ontroerend om te zien hoe er echt contact ontstond tussen bewoners en de zangeres”, vertelt Nicole. “Soms was het zelfs best emotioneel, maar op een goede manier. Het was ook erg mooi om te zien hoe betrokken iedereen was, zowel bewoners, familie als collega’s. Collega Evelien vertelde me nog hoe bijzonder het is dat een kleine reactie van een bewoner zoveel indruk op ons allemaal kan maken. Er waren bewoners bij die de zangeres maar liefst drie keer bedankten.

Dit bericht is geplaatst op: 24-01-2018

Onder de Roos - week 47 2017 - receptioniste Elma Luijkx

“St. Elisabeth zonder receptie? Dat is onbestaanbaar” 



Receptioniste Elma Luijkx: “St. Elisabeth zonder receptie? Dat is onbestaanbaar. Want dan wordt er niemand meer welkom geheten bij binnenkomst. Bezoekers laten ook merken dat ze het fijn vinden dat wij er zijn. 

Velen zijn zelfs verbaasd dat er een receptie is. Die gastvrijheid is belangrijk. Je helpt ze met hun vraag, wijst ze de weg, geeft een kopje koffie als ze even moeten wachten. Het is jammer dat in veel andere zorghuizen die receptie is verdwenen. Wat is er fijner dan wanneer je ergens voor het eerst binnenkomt, dat je dan vriendelijk wordt verwelkomd?

Ik heb vijf collega’s, samen zorgen we ervoor dat de receptie elke dag open is. Wij zijn, dat mag ik best zeggen, de spil in de organisatie. Als iemand iets niet weet, komen ze naar ons. Als de technische dienst er niet is, en er is ergens een lamp kapot, dan draaien wij die er gewoon in. Geen enkel probleem voor ons. Is een telefoon leeg? Wij hebben batterijen. Wij kennen iedereen die hier rondloopt. Bewoners, medewerkers. Dat geeft een vertrouwde sfeer. Bewoners komen hier ook weleens gewoon een praatje maken aan de balie. 

Wij weten in principe alles van St. Elisabeth, maar… wij willen ook alles weten. Dan kunnen we het beste helpen, nietwaar? En als blijkt dat we iets niet weten, jaha, dan…."

Dit bericht is geplaatst op: 20-11-2017

Onder de Roos - week 44 2017 - kunstenares Anneke van der Laan

Keramiek in natuurlijke vormen

Behalve de fototentoonstelling over 90 jaar St. Elisabeth is er nog meer kunst te bewonderen in de gangen van St. Elisabeth. En wel in de vitrines achter de receptie. Daar zijn diverse werkstukken van keramiek te bekijken, gemaakt door de kunstenares Anneke van der Laan Mengelkamp. Haar werk is geïnspireerd door de natuur, zegt ze. “Ik ben heel mijn leven al geboeid door de natuur, door alles wat groeit en bloeit. Het is dan ook niet vreemd dat natuurlijke vormen en tinten een grote rol spelen in mijn kunst. De natuur kent veel zachte ronde vormen. Die zie je terug in mijn werk. Ik hou van die zachte schoonheid, mijn werk is eigenlijk een eerbetoon aan de natuur. Het vormt ook een mooi verschil met de maatschappij, die toch vaak hard en hoekig is.“

Dit bericht is geplaatst op: 26-10-2017

Onder de Roos - week 42 2017 - "Alles was mooi!"

"Alles was mooi!"



Op het parkeerterrein bij ingang West verrees afgelopen woensdag 11 oktober een circustent. Daar werden die dag drie voorstellingen van elk een uur gegeven voor bewoners, medewerkers vrijwilligers en familie. Het circus was een van de evenementen ter gelegenheid van het 90-jarig jubileum van St. Elisabeth. 

De voorstelling, die met trompetgeschal begon, kende een reeks ware circusklassiekers. Zoals het telkens maar net draaiende houden van Chinese porseleinen bordjes en het jongleren met ballen, hoepels en kegels. Uit het publiek kwamen zachte kreten van bewondering toen een acrobate tot bijna in de nok van de tent in de gordijnen klom en, hangend in de gordijnstof, duizelingwekkende buitelingen maakte. Het publiek genoot zichtbaar van de kunsten en moest vaak lachen, bijvoorbeeld om de circusact met het konijn dat van wit zwart werd en ten slotte zwartwit. 

Na de voorstelling klonk er niets dan lof. Het woord ‘mooi’ gonsde door de gangen van St. Elisabeth. Op de vraag wat er dan zo mooi was, kwam steevast het antwoord: “Alles was mooi.” Zelfs het vertrek van het circus oogstte lof. Ook de dag erna was er nog de bewondering. Een bewoonster die vanuit haar appartement uitkeek op de circustent, zei: “Toen ik om zeven uur ‘s avonds thuiskwam, was de circustent al weg. Alles was al opgeruimd. Dat is knap werk, hoor.”

Dit bericht is geplaatst op: 11-10-2017

Onder de Roos - week 40 2017 - oud St. Elisabeth

Oud St. Elisabeth in beeld 

Vanaf volgende week woensdag 4 oktober is er in St. Elisabeth een fototentoonstelling te zien over het oude St.Elisabeth en oud Roosendaal negentig jaar geleden. De tentoonstelling is de aftrap van een reeks festiviteiten rond het 90-jarig bestaan van St. Elisabeth in november dit jaar. Een feest dat ruim een maand gaat duren.

Stadsarchivaris Joss Hopstaken van het West-Brabants Archief en manager Welzijn Bernadette Rooze van St. Elisabeth stelden met Corrie Leffers van de kunstcommissie de foto-expositie samen. Joss Hopstaken licht alvast een tipje van de sluier: “De oude foto’s van St. Elisabeth komen uit het archief van de congregatie en zijn nog nooit in het openbaar te zien geweest. Daarnaast hebben we uit het stadsarchief verzameld van Roosendaal 90 jaar geleden, met een uitloop naar de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Het zijn beelden van het historische lint van de binnenstad, dat begint in de Molenstraat en via Oude Markt en de Kade naar de Wouwseweg loopt. 

Voor deze opzet is gekozen omdat veel oud-Roosendalers en bewoners van St. Elisabeth juist díe plekken goed kennen. Vroeger was de Molenstraat dé winkelstraat van Roosendaal, waar in het weekend door de bevolking werd geflaneerd.”

Dit bericht is geplaatst op: 10-10-2017

Onder de Roos - week 39 2017 - bewoners over het zanguurtje

Samen zingen tijdens het zanguurtje


Ze gaat niet meezingen, zegt ze. “Ik ken die liedjes toch niet?” Het is de eerste keer dat de bewoonster het zanguurtje in ’t Trefpunt bezoekt. Om de week op woensdagochtend worden er voor de liefhebbers samen oude bekende liedjes gezongen, onder begeleiding van een zanger en pianist. Ze zit aan een tafel met twee andere bewoonsters. Ze drinken samen koffie, in afwachting van wat er komen gaat.

Zodra het eerste liedje ‘Daar bij die molen’ wordt ingezet door de zanger, slaat ze toch de maat op de leuning van haar stoel. Een paar tellen later valt ze zacht zingend in. “Dat was in onze tijd, dat liedje,” zegt haar buurvrouw aan tafel,  die als ‘Koffie, koffie,  lekker bakkie koffie’ klinkt weet wie het zong vroeger. “Dat was die dikke zangeres. Rita Corita.”

Bij de derde bewoonster gaat er ook een luikje open naar vroeger. “In de oorlog dronken we surrogaatkoffie. Die was van gerst en bruine bonen.” Elk liedje roept herinneringen bij ze op. “Als ik tweemaal met m’n fietsbel bel, nou dan weet je het wel, ja, dat zongen ze altijd bij ons in de timmerfabriek. Die was aan huis. Ze zongen altijd onder het werk. Zingen is gezond.” Wanneer de pianist de eerste tonen aanslaat van het volgende lied, begint ze al te zingen voor de zanger heeft ingezet. “Af en toe gaan pa en moe, met ons naar de speeltuin toe.” Ze zingt het lied van begin tot einde mee. Ze vertelt dat ze vroeger altijd met wel tien buurtkinderen naar de speeltuin ging.

Na afloop van het zanguurtje loopt een bewoonster door de gang terug naar haar appartement. Als zij de keuken van het restaurant passeert, wordt ze van daaruit toegeroepen: “Goed meegezongen hoor. Ik hoorde u boven iedereen uit.“ 

Dit bericht is geplaatst op: 22-09-2017

Onder de Roos - week 38 2017 - Ilse Oomen

Snoezelbadkamer



EVV’er Ilse Oomen: “Tijdens mijn EVV-opleiding vorig jaar schreef ik een plan voor een snoezelbadkamer, om dementiezorg te verbeteren. Snoezelen verhoogt namelijk het welzijn van mensen met dementie. Omdat het hun zintuigen activeert.  Dat doe je met muziek, beeld, geuren en kleuren.  Daarmee schep je een relaxte omgeving die rust onder de mensen brengt.  Zachte geluiden, zachte prikkels, zacht licht.

Het bad was er al op Laantjes 6, maar er was geen snoezelkar waarin van alles zit om te snoezelen en die de badkamer kan omtoveren tot een snoezelbadkamer. Dankzij een schenking van de congregatie is die kar er gekomen. Omdat het een kar is, kun je hem overal neerzetten.

De snoezelbadkamer werkt heel rustgevend. Een bewoner gaat met een gespannen gezicht en onrust in het lichaam in bad. Je ziet ze dan daadwerkelijk ontspannen. Er is een bewoonster die in het bad in een foetushouding gaat liggen. Na het badderen doet ze altijd nog even een dutje. Zo heerlijk vind ze het telkens. Het in bad stoppen doe je vanuit veiligheid altijd met z’n tweeën. Het baden van de bewoners doen we vanuit veiligheidsredenen altijd met zijn tweeën.  Dan is het weleens lastig om een collega te vinden, want je bent er toch al gauw een uur mee in de weer. Die tijd heeft een bewoner ook nodig om daadwerkelijk te kunnen ontspannen. We proberen familie bereid te krijgen om mee te helpen met het baden. Gelukkig is familie vaak bereid mee te helpen. Wat ze heel erg leuk vinden, want ze zien hun vader of moeder ontspannen en genieten.” 

Dit bericht is geplaatst op: 22-09-2017

Onder de Roos - week 36 2017 - Jeanine Kerstens

Koersballen

Jeanine Kerstens, consulent Welzijn: “Elke week gaat een groepje bewoners van De Laantjes koersballen in de vide van De Laantjes op de begane grond. Bewoners van de verschillende afdelingen zitten door elkaar heen. De een heeft een lichte vorm van dementie, de ander een zware.

Het is mooi om bij een ieder te zien hoe ze op een of andere manier genieten van het spel. Wat opvalt is dat ze zo geconcentreerd bezig kunnen zijn, zeker als ze aan de beurt zijn om de bal te gooien. Ze kijken zeer geconcentreerd naar het balletje waar ze op moeten mikken. De een blijft daarbij in de rolstoel zitten, een ander gaat staan. Ze hebben het gevoel dat ze nog iets kunnen. Je ziet bewoners die niet zelf meer kunnen drinken, die kunnen dus wel koersballen. Je ziet aan ze dat ze daar blij van worden. Een glimlach, de concentratie, het feit dat ze elke week toch weer komen.

En los van het gegeven dat bewegen sowieso goed is voor hun welzijn, is er ook onderling enigszins contact tussen de bewoners. ‘Hé, ben je er nou al weer?’ Niet dat ze bij elkaar op de koffie gaan, ze treffen elkaar alleen bij deze activiteit. Maar ze vinden het blijkbaar fijn om samen te zijn. Ze zijn ook even weg uit hun gewone dagelijkse omgeving, ze komen naar beneden om te koersballen.” 

Dit bericht is geplaatst op: 22-09-2017

Onder de Roos - week 35 2017 - Selma Scheffers

De beweegbox

Selma Scheffers, verzorgende IG op Laantjes 6: “Elke week komt beweegagoge Claudia Hopstaken langs met een beweegbox. Daarin zitten diverse attributen om bewoners met dementie te laten bewegen en om contact met ze te maken. Het is moeilijk om zomaar een beweging met deze groep te beginnen.

Vandaar deze activiteit. De bewoners gaan met elkaar in een grote kring zitten en doen dan spelenderwijs samen beweegoefeningen. Met een tennisracket ballonen naar elkaar over slaan bijvoorbeeld. Een zachte bal naar elkaar overgooien. Een zachte buis die ze met beide handen kunnen vasthouden en waarmee ze hun armen omhoog kunnen bewegen. Of een groot rond zeil met een gat erin dat ze met elkaar vasthouden en zo samen bewegen dat de bal in het gat rolt. Hoe ik merk dat ze het leuk vinden? Meestal dutten ze wat. Maar nu volgen ze de bal en elkaar. Ze zijn actief.”

Dit bericht is geplaatst op: 22-09-2017

Onder de Roos - week 34 2017 - mevrouw Rijnvos - Diks

“Het is leuk om mee te denken”



Mevrouw Rijnvos-Diks is lid van de activiteitencommissie.Daarin zit een aantal bewoners, familie en vrijwilligers. Gezamenlijk bekijken zij de welzijnsactiviteiten in St. Elisabeth, zoeken nieuwe, en vragen bewoners naar hun mening over het aanbod.

Ik heb wat te doen en ik kom op een andere manier onder de mensen. Want het is leuk om in zo’n groepje te zitten. Je moet informatie lezen, met elkaar erover praten en je kunt ook ideeën geven over nieuwe activiteiten. Het is leuk om mee te denken over activiteiten hier. Zo stelde ik onlangs voor dat het leuk zou kunnen zijn als we voor Kerstmis, met alle bewoners tegelijk, kerststukjes zouden maken. We deden dat vroeger ook met de vrouwenvereniging, waar ik lang lid van ben geweest. Dat was heel gezellig, met zo’n grote groep. Het is toch fijn als de bewoners die het willen - want niemand moet natuurlijk - van zowel De Laantjes, De Strijpe en Clarastede samen dat gaan doen?

De mensen van Welzijn gaan nu kijken of dat idee haalbaar is. Wat we ook doen, is bewoners vragen wat ze van een activiteit vonden. Dat doe ik meestal onder het groepje waar ik dan mee aan tafel zit. Daar hebben we wat vragen voor op papier geschreven. Laatst was er een activiteit die veel bewoners niet zo heel erg leuk vonden. Dan is de vraag of je dat dan nog een keer moet organiseren. Daar hebben we het dan over in de vergadering. Ik ga altijd trouw naar de vergaderingen, ja, want ik vind dat als je je ergens aan verbindt dan moet je er ook voor gaan.

Ik was in de vrouwenvereniging ook actief in het organiseren van activiteiten. Ik benaderde dan bijvoorbeeld fabrieken voor een rondleiding. We zijn onder meer bij Heineken, Blue Band en de fabriek van supermarkt de Gruijter geweest, en ook bij een glasblazerij. Nou nee, ik zie ons als St. Elisabeth niet op excursie gaan naar een fabriek.”

Dit bericht is geplaatst op: 22-09-2017

Onder de Roos - week 30 2017 - meneer Levering

Zwemmen. Heerlijk! 

Meneer Levering woont niet in St. Elisabeth, maar komt er wel wekelijks. Al ruim twee jaar krijgt hij er fysiotherapie en doet hij mee aan diverse dagbestedingsactiviteiten zoals geheugentraining en bingo. Daarnaast zwemt hij elke woensdagochtend met een groep bewoners in zwembad De Stok, met begeleiding van St. Elisabeth en vrijwilligers.

Een verademing voor zijn lichaam, noemt hij het zwemmen. Hij heeft SpA, een reumatische aandoening, waardoor lopen en staan voor hem steeds moeilijker wordt. En door zijn ziekte kunnen zijn spieren eigenlijk niet ontspannen, maar in het water dus wel. Water is soepel, zegt hij, en dat is heerlijk. Het maakt hem en zijn lichaam rustig. Lopen in het water en watertrappelen vindt hij het fijnste. Als ze hem maar vasthouden, voegt hij er met een glimlach aan toe.

De groep heeft met elkaar altijd plezier in het water en dat is ook belangrijk, vult zijn vrouw aan. Zij gaat altijd mee, als vrijwilligster. Hij kijkt elke week uit naar het zwemmen. Zolang het gaat, blijft hij gewoon thuis wonen. En als het uiteindelijk daar niet meer gaat, dan, ja dan wil hij toch wel erg graag naar St. Elisabeth.

Dit bericht is geplaatst op: 21-09-2017

Onder de Roos - week 29 2017 - mevrouw Van Bavel

In de prijzen! 



Zaterdag 1 juli vond er in de vides van De Strijpe en De Laantjes een rommel- en zomermarkt plaats. Het festijn zou eerst in de binnentuin plaatsvinden, maar vanwege het voorspelde slechte weer werd het binnen gehouden.

Van 10.00 uur tot 15.00 uur stonden er diverse kramen met allerlei spullen en waren er muzikale optredens van Av Elisabeth en Accordeonvereniging Hoger Streven. De bezoekers konden niet alleen langs de kraampjes struinen, ze konden ook een gokje wagen voor het goede doel (St. Elisabeth). Voor 1 euro mochten ze raden hoeveel schelpen er in een grote kom lagen. Liza, dochter van mevrouw Van Bavel, kwam met haar schatting het dichtste bij het aantal. Ze gokte op 184 schelpen, het juiste getal was 167. Daarmee liet ze de 31 andere deelnemers achter zich. Die noemden aantallen variërend tussen 50 en 450. Liza kwam een paar dagen later, samen met haar moeder, de prijs in ontvangst nemen: een restaurantbon met een waarde van 50 euro. 

Liza vertelde dat het raden van gewichten en aantallen in de familie zit. Zo wist mevrouw Van Bavel vroeger altijd een stuk kaas op het juiste gewicht af te snijden. 

Dit bericht is geplaatst op: 20-09-2017

Onder de Roos - week 28 2017 - mevrouw Mathijssen

Genieten van de kleuren 



Bewoonster mevrouw Mathijssen is een fanatieke schilderes. Ze is dan ook elke dinsdagmiddag in ’t Atelier te vinden om te schilderen, samen met andere bewoners. Ze maakt er kaarten met aquarel. Na een hersenbloeding is praten voor haar bijna onmogelijk geworden, ze kan eigenlijk alleen nog maar ja en nee zeggen. En ze kan haar rechterhand niet meer gebruiken. 

Niet dat het een reden was voor haar om bij de pakken neer te gaan zitten. Nee, ze kijkt, zoals altijd, naar wat ze wél kan. Rechtshandig als ze was leerde ze haar linkerhand gebruiken. Om mee te schilderen bijvoorbeeld. Niet dat ze eerder al met penselen in de weer was, nee, ze ontdekte het met hulp van de afdeling Welzijn, met zie ze zocht naar een ontspannende activiteit. De schildermiddag op dinsdag vindt ze in meer opzichten ontspannend, want er wordt onder de deelnemers veel gekletst en gelachen.

Mevrouw Mathijssen houdt van mooie kleuren. Daarom schildert ze bloemen, die altijd kleurrijk zijn. Andere onderwerpen schildert ze niet. Er is één uitzondering en dat is de decembermaand. Dan schildert ze kerstkaarten.

Ze gebruikt altijd een kwast en waterverf. Dat tekent makkelijker dan een potlood, dat meer kracht vergt om mee tekenen. De kaarten die ze maakt, gebruikt ze als verjaardags- en wenskaarten. Maar ze geeft haar ‘bloemen’ ook graag zomaar cadeau. 

Dit bericht is geplaatst op: 19-09-2017

Onder de Roos - week 27 2017 - mevrouw Vlak

“Ik beweeg me veel soepeler na het zwemmen”



Bewoonster mevrouw Vlak: “Ik heb vroeger aan wedstrijdzwemmen gedaan. Twee gouden medailles gewonnen zelfs. Ik was en blijf een waterrat. Mijn moeder was een schipperskind, dus de liefde voor het water zit in mijn genen. Ik ben daarom zo blij dat we nu met St. Elisabeth kunnen zwemmen in zwembad De Stok. Ik moest wel een nieuw badpak kopen. Had nog wel een oude, maar die was verduurd. Zo lang geleden is het dat ik heb gezwommen. 


Zwemmen is zo fijn voor mijn spieren. Die komen lekker los te zitten. Ik beweeg me veel soepeler na het zwemmen. Je lichaam omringd door water is zo fijn. Je beweegt zoveel makkelijker en je gebruikt ook zoveel spieren tegelijk. In je armen, je benen, je rug, je buik. Ik doe sowieso veel aan bewegen. Ik gym dagelijks, ga naar de fysiotherapeut, maar zwemmen is toch het fijnste. Maar mijn armen een brede schoolslag maken lukt me niet meer omdat door een breuk in mijn schouder de fut er aan die kant uit is. Ik zwem meestal op mijn rug. De beenslag beheers ik nog als vanouds! Ik heb alleen niet de kracht om dan weer te gaan staan. Je kunt je natuurlijk nergens aan vasthouden in het water. Daar krijg ik dan hulp bij. Op mijn rug in het water en dan spartelen met mijn benen vind ik het fijnste. En kopje onder. Vorige week kreeg ik van mijn begeleidster een duikbril met snorkel. Nu kan ik langer onder water kijken. Maar zwemmen is ook plezierig. Van in het water zijn, word je sowieso al vrolijk. Als je dan met een groep bent, heb je vanzelf nog meer plezier. Je spat elkaar eens nat. Die lol heb je met gym toch minder.” 

Dit bericht is geplaatst op: 18-09-2017