Nieuws

Een grote wens is in vervulling gegaan!

Op donderdag 31 januari hebben wij de duofiets met elektrische ondersteuning in ontvangst mogen nemen! Door de ondersteuning krijgen bewoners de trappers makkelijker in beweging en kunnen ze verder fietsen dan alleen op het terrein van St. Elisabeth. Voor de duofiets-vrijwilligers/familie is het fietsen dankzij de elektrische ondersteuning nu minder zwaar. Bewoners kunnen door de duofiets samen met familie of vrijwilligers bewegen in de buitenlucht.



We hebben deze duofiets kunnen aanschaffen dankzij giften vanuit het nalatenschap van een dankbare bewoner, het JoostvanRoosmalenfonds en het Goede Doelen Fonds van de Landelijke Vereniging van Crematoria. Het tekort is aangevuld door Stichting Vrienden van St. Elisabeth.

Namens de Stichting Vrienden van St. Elisabeth willen we de sponsoren hartelijk danken voor hun bijdrage!

De Lions Club Westhoek gaat zich inspannen om de aanschaf van een tweede elektrische duofiets mogelijk te maken.

Denkt u na het lezen van dit bericht, ik wil ook doneren? Dan kan dat via Stichting vrienden van St. Elisabeth, bankrekeningnummer: NL42RABO 0308082745.

Wij wensen bewoners, familie en vrijwilligers veel fietsplezier!

Dit bericht is geplaatst op: 13-02-2019

Wij zijn op zoek naar vrijwilligers!

Dit bericht is geplaatst op: 30-01-2019

Nu ook wijkspreekuur in St. Elisabeth: elke vrijdag van 10:30 tot 11:30

Dit bericht is geplaatst op: 23-01-2019

Bewoners kickboksen ter gelegenheid van de 91e verjaardag van St. Elisabeth

“Komt u straks ook kijken naar het kickboksen?” vraagt een restaurantmedewerker aan een 90-jarige bewoner. “Kijken?” luidt het antwoord…. “ik ga meedoen hoor!” En jawel: als bestuurder Marieke Bouwman rond kwart over twee het woord geeft aan Arlan Jongenelen van sportschool Masato uit Roosendaal, komen hij en andere bewoners al snel in de ban van het kickboksen. 

Arlan Jongenelen weet samen met een aantal 19-jarige inwoners uit Roosendaal en leerlingen van zijn eigen kickboksschool al snel de bewoners op te warmen. Ze maken de polsen los, leren stootbewegingen te maken en sommigen laten zien hoe hoog ze hun benen nog op kunnen tillen. De oudste leerling van zijn sportschool, 75 jaar, vertelt tussen de oefeningen en demonstraties door hoe leuk hij het kickboksen vindt. “En als het genoeg is na een uurtje of zo, dan zeg ik dat ook en dan ga ik naar huis”, vertelt hij, nog nahijgend van een flink partijtje oefenstoten. De bewoners vinden het fantastisch. “Ik had niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden” aldus een bewoner en een andere bewoonster die niet tot het einde kan blijven zegt dat ze het jammer vindt dat ze niet een keer op zo’n stootkussen heeft kunnen slaan. “Geeft toch niks”, zegt een vrijwilliger, “sla maar tegen mij tas, da’s ook een soort stootkussen”. Samen hebben ze dikke pret. En dat is precies wat de bedoeling is van Arlan Jongenelen van Masato. 

“Ik was direct enthousiast toen ik gevraagd werd om mee te werken aan een speciaal programma ter gelegenheid van de 91e verjaardag (op 19 november) van St. Elisabeth. Veel mensen denken dat kickboksen niks is voor ouderen, maar iedereen kan wel iéts doen. Zelfs mensen die alleen nog maar functie hebben in 1 arm, kunnen nog deelnemen aan de oefeningen. Het gaat er om dat ze nog doen wat ze wél kunnen. Daar ga ik dan ook vanuit.” Jongenelen, zijn enthousiaste leerlingen en de 19-jarige gasten van St. Elisabeth kregen aan het einde van het programma een groot applaus van de zaal. Marieke Bouwman bedankte  Jongenelen en zijn oudste leerling met een mooi boeket en er was een tas met een aantal gadgets voor alle deelnemers. Wat opviel was dat zij zich had omgekleed en nu in een spijkerbroek en t-shirt op het podium stond. “Ik had ook wel even willen meedoen, kan dat alsnog?”. Natuurlijk was dat niet tegen dovemansoren gezegd. “Oefen maar met mij”, klonk het uit de mond van de oudste leerling. “Sla dan”. “Het is voor het eerst in mijn leven dat ik een oudere sla”, aldus Marieke Bouwman, nu met bokshandschoenen aan.  Om vervolgens eerst voorzichtig en daarna met wat meer kracht een paar flinke stoten uit te delen. Dat smaakt naar meer! Ze is dan ook vast van plan om samen met Masato te bekijken of er een vervolg op deze bijzondere middag kan komen.

Dit bericht is geplaatst op: 23-11-2018

“Als er een reactie loskomt… dát vind ik het mooist. Ik ben zo dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen”

Het inzetten van muziek op een andere manier dan we gewend zijn. Dat is de rode draad van het leuke en open gesprek dat ik met Imelda Hack-Brugmans voer. Al een jaar of drie is ze als muziekspecialist voor enkele Laantjes bij St. Elisabeth betrokken. Ook is ze hier als pastoraal vrijwilliger werkzaam en gaat ze langs bij bewoners van De Strijpe die behoefte hebben aan een praatje.

Enthousiast als ze is, valt Imelda meteen met de deur in huis. “Drie jaar geleden namen Nicole en Marianne van Welzijn contact met me op. Ze vroegen of ik eens kennis wilde maken met St. Elisabeth om te bekijken of ik muziek en zang kon verzorgen voor bewoners met dementie. Nicole en Marianne hadden mij via MuziSens Muziekeducatie in Wouw gevonden, het bedrijf van mijn zoon en schoondochter. Binnen St. Elisabeth werd al muziek aangeboden hoor, maar het ging in dit geval specifiek om het aanbod voor bewoners met dementie. Ook al had ik hier nog geen ervaring in, ik vond het een prachtige uitdaging.”

Imelda vertelt over haar achtergrond. Ze is geboren en getogen Roosendaalse, is getrouwd en heeft twee zoons en een dochter. Haar gezin is behoorlijk muzikaal, zowel op het gebied van muziekscholing als zang. Ze heeft aan het conservatorium schoolmuziek en piano gestudeerd. “Met schoolmuziek krijg je een brede opleiding, zowel klassiek als modern. Ik heb er van alles geleerd, bijvoorbeeld hoe je liedjes kunt begeleiden. Dat komt nu goed van pas. Ook heb ik pianoles gegeven en koren begeleid. Daarnaast heb ik affiniteit met kerk en religie. Mijn hoofd is dus eigenlijk een soort database met allerlei genres, muziek en ideeën”, lacht ze, “waaruit ik voor elke gelegenheid kan putten.

Toen ik het verzoek van Nicole en Marianne kreeg, dacht ik wel even: hoe ga ik dit doen? Want werken met mensen met dementie is anders dan werken met jonge(re) mensen. Daarom heb ik in de afgelopen jaren allerlei cursussen gevolgd waarin ik onder andere over neurologische muziektherapie en over de verschillende processen geleerd heb. Ook heb ik geleerd wat ritme kan betekenen voor mensen met Parkinson en Alzheimer. Maar het belangrijkst is dat je affiniteit hebt met de doelgroep en die heb ik: het is zo mooi om dit te mogen doen! Elke keer is het weer anders, omdat ik steeds met verschillende bewoners te maken heb.”

Graag wil ik weten hoe vaak ze bij St. Elisabeth is en wat ze dan samen met de bewoners doet. “Het komt erop neer dat ik eens in de twee weken een ochtend op één van de twee hiervoor aangewezen laantjes ben of in de snoezelruimte. Samen met Nicole en vrijwilliger Marjo rollen we de piano naar een laantje, nemen we de mand met muziekspullen mee en bekijken we per keer wat we gaan doen. Ik heb ook altijd mijn telefoon met spotify bij me, plus een draadloze box en een koptelefoon. Nicole bepaalt trouwens naar welke laantje we gaan, dat regelt ze allemaal van tevoren. Ook vraagt ze er eens in de zoveel tijd bewoners van andere laantjes bij om naar de snoezelruimte te gaan. Ze heeft goed in beeld waaraan er behoefte is.”

Ik ben nieuwsgierig naar de mand met muziekspullen. Imelda pakt de mand erbij. Tamboerijnen, sambaballen, handtrommels en ander leuks: alles met een leuk kleurtje en een fijne grip. “Het gaat ook om het voelen en het zien”, zegt Imelda. “En er gebeurt altijd iets anders: de ene keer luisteren we liedjes en zingen en trommelen we mee, de andere keer dansen we de polonaise. En als iemand liever in z’n eentje naar muziek luistert, dan kan dat natuurlijk ook. Daarvoor heb ik de koptelefoon bij me.”



Hardop vraag ik me af hoe ze weet wat bewoners leuk vinden. “Nicole vraagt bij familie van bewoners na welke muziek ze vroeger leuk vonden”, antwoordt Imelda, “want het gaat vooral om de link naar vroeger en de associaties die mensen daarbij hebben. Daarna bereid ik me voor. De ene keer beleven we de muziek met de groep samen, bijvoorbeeld als er gelijkgestemden qua muziekstijl aanwezig zijn, maar soms gaat het om de individuele beleving. Alles kan.”

“Wat zijn je mooiste of meest bijzondere ervaringen?”, vraag ik haar. “De reactie van een mevrouw op de Weense muziek die ik haar liet horen”, antwoordt Imelda meteen. “Dat was zo mooi… ik wist van haar familie van welke muziek ze hield. Na een tijdje luisteren zei ze me dat ze zich haar straat van vroeger herinnerde, en haar winkel. Haar familie vond dat zó bijzonder. En oh ja, ook een mevrouw met Indonesische achtergrond die normaal gesproken erg in zichzelf gekeerd is. Zij bloeide op toen ik haar liedjes van Wieteke van Dorst liet horen.” Als laatste voorbeeld, al is er veel meer te vertellen, noemt ze de mevrouw die haar verkramptheid liet varen toen ze religieuze muziek via de iPod te horen kreeg. Muziek als ontspanning.

“Er is zoveel meer mogelijk op dit gebied en het geeft zoveel voldoening”, vertelt Imelda. “Het enige wat ik wel eens jammer vind, is dat het zo afhankelijk is van het moment. Nog iets te veel, naar mijn mening. De band die we op zo’n ochtend steeds weer met bewoners opbouwen, zou in de tijd dat ik er niet ben wat meer behouden mogen worden. Natuurlijk zou ik vaker kunnen komen, dat wil ik ook graag, maar er zijn ook dingen die collega’s in de zorg wellicht kunnen doen. Ik heb wel wat tips hoor, over hoe muziek wat meer in het dagelijks leven geïntegreerd kan worden, bijvoorbeeld tijdens het verzorgen. Mochten ze hierover eens met mij van gedachten willen wisselen, dan hoor ik dat graag!”

Ik maak nog even een foto van Imelda en we doen daarna de spullen terug in de mand. We praten nog wat na. “Het is heel fijn om onbevangen jezelf te kunnen zijn bij mensen”, zegt Imelda, “zowel bewoners bij ons als wij bij bewoners. Dat er steeds meer openheid is in de beleving van muziek helpt hier zéker aan mee.”

Irma Brouwers

 

Dit bericht is geplaatst op: 19-09-2018

Onder de Roos

In Onder De Roos komen bewoners, vrijwilligers en medewerkers van St. Elisabeth aan het woord over hún woonzorgcentrum. Kleine verhalen die voor hen van grote waarde zijn: verhalen die veel vertellen over St. Elisabeth. We publiceren deze verhalen om de paar weken in ons medewerkers- en bewonersbulletin, maar we willen ze u ook niet onthouden! Klik hier voor de verhalen!

Dit bericht is geplaatst op: 22-09-2017